زمانی که عشق ها سکوت کرده در لاک می مانند

و واژه ها عریان تر از همیشه نطق می شوند

من و قلب کوچکم در آرزوی سوختن می پوسیم

و گرم دلخوشی هایم به دست سرنوشت محو می شوند

تیشه های برنده به ریشه هایم با خشم می زنند

و بوسه هایم از روی ساقه های بلند خشک می شوند

همچون گیاهی پژمرده و نابود خواهم شد

اگر من نخواهم و آن ها بخواهند

 

نوشته شده در 2011/7/21ساعت 4 PM توسط $NaRgE| |