عاشقانه هایم فنا شدند

بوسه هایم تلف شدند

دست هایم سست شدند

اشک هایم سیاه شدند

چشمانم گریان شدند

لانه هایم خراب شدند

خداوندا درون بااحساسم  را ببین

دست هایم را بفشار

بگو بگو که من  تنها نیستم

بگو به من که  این دنیا پوچ است

عشق ها تو خالی

انسان ها بی احساس

آدم ها سنگ دل و خودخواه

فریادم به آن ها نمیرسد ..

ای کاش این باد گریزان

سوز دل مرا برایشان ببرد

ای کاش ابرهای سیاه

اینقدر سیاه نبودند ...

آسمانا  دوست داشتن را دوست ندارم

از آنها متنفرم از دلها ی سنگ شان از چند رنگیشان

از همه شان

 

نوشته شده در 2011/1/26ساعت 8 PM توسط $NaRgE| |