تاریکی های شب را می بینم و سکوت نمی کنم

این ظلمت تنها را می بینم و ناله سر نمی دهم

این بیابان های روزگار را با جان و دل می پیمایم

تا شاید..

تا شاید در تاریکی شب ستاره ام بدرخشد و خورشید را بیدار کند

ابرهای آسمان شعر های مرا می خوانند و

من سرشار از امید می شوم تا روزی که جان دهم

 

نوشته شده در 2009/9/15ساعت 12 AM توسط $NaRgE| |