سکوت این دریای بی پایان همیشه گیست  

همچون بوسه های امواجش که بی انتهاست

امیدهایش همواره خروشان بودند و پرآواز

چشم هایش نظاره گر این عظمت بودند و بس

صدف هایش در گرداب ماسه ها محو می شدند

و مرغان در پناه این بی کرانه هستی بال میزدند

 

سلام شرمنده از دوستان که اینقدر دیر اومدم واسه آپ  - به هر حال مسافرته و هزار گرفتاری

/ راستی جاتون خیلی خالی بود (البته خیلی گرم بود)

 

 

نوشته شده در 2010/9/5ساعت 5 PM توسط $NaRgE| |