من و تو در یک جاده قدم میزنیم
من دوچشمانم دوخته شده به انتهای جاده
بی حوصله و اخمو
چرا که مسیر طولانی است
و اما تو با نگاهت به طبیعت
و با لبخندت به گنجشگان
سختی های سفر را کمی به فراموشی می سپاری
و همزمان از زیبایی مسیر جاده لذت میبری
امروز از تو یاد گرفتم
که در حال زندگی کنم
چرا که فردا هرگز این مسیر زیبا را دیگر نخواهم دید..