من در راهی مه گرفته ایستاده ام
به هرطرف می نگرم تصوری از بی عدالتی و کشتار میبینم
تصویری از جنگ، خون، گلوله و آتش
چرا من و تو مردم را در بی عدالتی ها تنها می گذاریم
چرا من و تو همیشه در سکوت و ترس زندگی می کنیم
چرا من و تو از امنیتمان احساس خوبی می کنیم
در حالی که عده ایی از جنس ما بی گناه می میرند
همه ی ما به اندازه ی هم حق زندگی داریم
همه ی ما در برابر زندگی همدیگر مسیول هستیم
در حالی که چیزی به اسم سرزمین ساخته شده
و فقط دفاع از سرزمین اولین اولیت ما شده
نه دفاع از عدالت، حق و برابری برای همه ی انسان ها
شرم بر این فکر و تفکر!