تنهاییم به من آزادی وجود می دهد

طعم لبهایم به زبانم شور می بخشد

فکرهایش هنوز پرز نفرت به من دارد

و شعرهایش مرا از وجودم حیران می کند

اشتباه بزرگش بود که مرا درهم شکست...

...............در خود شکسته ام ..............

من نمی توانم به سویش دستی تکان دهم

زیرا هنوز برای زخم هایم مرحمی نیافته ام

 

فرشته ام عاشقانه یاری ام کن

تا طعم این تنهایی را نچشم

 

 

نوشته شده در 2011/5/13ساعت 6 PM توسط $NaRgE| |