در این تاریک دیار خاموش

بنگر حال زارم را که چگونه است

با اندوهی نالان و فریادی بلند

تیشه بر ریشه ام می کوبانم

تلخی های روزگار تباهم می کند

چون آتشی بر ساحل خورشید

آنجا که نقش می بندد بوسه گان تو

روشنی بخش روح من خواهد بود

برسان مرا به بلندترین قله ها

که عزمتت به من هستی می بخشد

 

نوشته شده در 2012/4/30ساعت 7 PM توسط $NaRgE| |