و زمانيكه او دستان گرم مرا رها كرد

در پرتگاه آسمان ها و زمين سرگردان شدم

او ديگر دست هاي سردش را از من گرفت

و من با آوارگي اشك هايم ، سرازير شدم

با نطق هاي يخ زده اش ، تيشه اي ساخت

و آن برنده ي پرخشم را تقديم به من كرد

چوب سال هاي چوببان  را يدك مي كشد

و اشك هاي كهنه ي آن بي صدايان را

حرف هاي آخرش با صداي بغضم  كامل شد

و من  هنوز سردرگم از همه چيز و همه چيز..