درسياهي شب قدم زنان راه ميرفتم

موج پرنوري مرا به سوي خود كشاند

آهسته ، آهسته به سمت نور حركت كردم

دهانم به دستان يخ زده ام آرامش ميداد

و چشمانم تارتر از هميشه ،نور را كبود ميديد

ميرفتم و ميرفتم فقط در آرزوي دوباره گرم شدن

ناگاه ديدگان كم سويم را چندين بار بر هم زدم

اين ، خواب،رويا و كابووس نبود . چقدر زود...

نور من درون يك كلبه ي كوچك زنداني بود

همانند تيري دوان دوان او را هدف گرفتم و ميرفتم

در نيمه باز بود و گرما از درونش بيرون مي گريخت

بخاطر رهايي از تاريكي،در دل ،خدايم را سپاس ميگزاردم

شور و شوق عجيبي درونم را دگرگون مي ساخت

در چوبي ، دستان مرا همزمان با باز كردنش ،گرم كرد

كلبه ي ساده و بي آلايش با چراغي پر نور پيش رويم بود

در آن زمان ، همه ي اميد من ،همان چراغ آويزان بود

كه هم به من نور و هم گرما ،دور از چشم شب مي بخشيد

چهره ام از هميشه گلگون تر شده بود و لبخندم زيباتر

اما ! چه كسي اين كلبه ي حقير را به من داده بود؟!

آيا پيش ازين ، از آن كسي بود كه تاريكي را مي پرستيد؟!

خداوندم ،آيا مقصد من اين آسايشگاه ساده و كوچك بود؟!

آيا سفر من به پايان رسيده و تمام شده بود؟!

افكارم مرا از درون سرزنش و عذاب ميدادند...

آنها در جست و جوي حقيقت از خداوند بي همتايم بودند

اما،احساساتم ، آن را براي خود مي ديدند

سرانجام ،من به روشنايي او اعتماد كردم و حسم را پذيرفتم

ديگر به سرزنش هاي عاقلانه ي عقلم جواب نمي دادم

تا آنكه امروز ، او ، آن روشنايي را برايم سوزاند..

با سخن هاي سهمگينش باد را به سمت من كشاند

و آنقدر طوفان حرف هايش شدت گرفت كه آنجا را خاكستر كرد

آري، او كلبه اش را به همراه وجود زنده ام ،نابود كرد

ديگر كلبه اي، چراغي،نوري و گرمايي ، وجود ندارد

حال چشمانم تارتر از هميشه و دستانم سردتر شده اند

و راه سفر طولاني تر ، زيرا پاهايم هم خشك شده اند

اي كاش هيچوقت به كلبه ي ساده ي او پناه نمي آوردم

از قدرت گردبادش ،تمام وجودم زخمي شده است

تمام دلخوشی هایم در آن خلوتگاه پر آفتاب بود

غافل ازین که روزی تاریکیش مرا خفه خواهد کرد

نابودي ، مرگ و خاكستر شدن ،نزديك من قدم ميزنند

اما پروردگارم  آن ها را پس ميزند و ياريم مي كند